Odkrywczo

    Bardzo odkrywczo zauwaze, ze sierpien ma sie ku koncowi, jeszcze niby dwadziescia kilka dni lata, ale co to za lato, takie wrzesniowe, juz bardziej jesiennie niz letnio, choc slonce potrafi czasem zdrowo przygrzac. W Polsce zwyczajowe wrzesniowe obchody, zaczyna sie szkola i  kolejna rocznica wybuchu drugiej wojny swiatowej. Coraz mniej zyjacych, ktorzy byli swiadkami tej wojny i ktorzy za wszelka cene nie chcieliby powtorki z historii, za to coraz wiecej idiotow marzacych o wojaczce, prowokujacych niedzwiedzia albo bezposrednio, albo za sprawa pomocy dla Ukrainy, kraju totalnie przezartego przez korupcje, z oligarchami przywlaszczajacymi sobie srodki finansowe przeznaczone na zakup broni i amunicji, z prezydentem, ktory nad niczym nie panuje, ale stworzony jest do nachalnego roszczeniowego zebractwa. Nie pojmuje tej pomocy, szczegolnie po bezspornie udowodnionych aktach ukrainskiego terroryzmu skierowanego przeciwko panstwom unii, a mam tu na mysli wysadzenie najpierw Nord Stream, a niedawno Drushba - rurociagow zaopatrujacych panstwa unii w paliwa. Ten ostatni glownie Wegry i Slowacje, oba panstwa nie poddajace sie dyktaturze Urszuli, dziwne, co nie? Nie zdziwilabym sie, gdyby Ukraina dopuscila sie tego aktu terrorystycznego na wyrazne zlecenie wierchuszki unijnej, celem ukarania niesubordynacji obu tych panstw. Tyle tylko, ze Ukraina strzelila sobie przy okazji w kolano, bo ostatnio to wlasnie Wegry zaopatruja to panstwo w prad, odkad Rosja pobombardowala ukrainskie elektrownie. No ale pan kaze, sluga musi, moze Urszula uwarunkowala dalsza pomoc militarna od tej drobnej przyslugi, po niej mozna sie wszystkiego spodziewac, wziawszy pod uwage jej dotychczasowa przestepcza kariere. 

   Trump umyl rece i ani mysli o dalszych mediacjach pokojowych, zwazywszy unijne parcie do kontynuowania tej wojny, a nawet wysylania na front wlasnego wojska. Czyli obywatele unii pojada ginac za skorumpowana Ukraine, podczas gdy jej poborowi dezerterzy beda w Niemczech i innych panstwach unii bezpiecznie ciagnac socjal i  przygladac sie, jak inni gina w ich sprawie.

   Ukraina i tak nigdy tej wojny nie wygra, niepotrzebnie ja sprowokowala, lamiac  umowy z Rosjanami i rwac sie do unii i NATO, wbrew wczesniejszym zapewnieniom i warunkom zawartej umowy z Rosja. Jak znam zycie, Ukraina nigdy nie przystapi do NATO, a jej wstapienie do unii stoi pod ogromnym znakiem zapytania, jak dlugo nie zlikwiduje sie tam korupcji na gigantyczna skale, szczegolnie ze ten pozalowania godny prezydent polikwidowal sluzby antykorupcyjne. Pewnie zeby moc latwiej obdarowywac swoich kolesi, a potem znow wyjsc przed szereg i z mina niewiniatka oznajmic, ze nie wie, gdzie podzialo sie 200 miliardow dolarow pomocy wojennej, jak juz to raz mialo miejsce. Unia wprawdzie ma wlasny interes prowadzenia dalej tej wojny, nic tak bowiem nie napedza gospodarki jak przemysl zbrojeniowy, a gospodarka jak wiadomo lezy i kwiczy, ale to ewidentne prowokowanie do eskalacji tego konfliktu zbrojnego na cala Europe. No brawo! I to tylko, zeby zrobic dobrze skorumpowanemu komediantowi i chciec rozszerzyc wplywy unijne. 

 

Nudzi mi sie

    Nie pamietam dokladnie, kiedy to bylo, moglam miec kilka lat. Mieszkalismy wtedy razem z moja cioteczna babka, siostra mojej babci. Byla to osoba samotna (dzisiaj powiedziano by o niej stara panna), z przedwojennym wyksztalceniem, oczytana, cala w manierach i chyba tesknotach za czasem przeszlym. Od niej nauczylam sie kilku piosenek po francusku, od niej pobieralam nauki wlasciwego zachowania, nie pracowala, miala czas dla mnie, a ja lubilam sluchac opowiesci o jej zlotych czasach. 

   Pamietam ten dzien, kiedy bylam chora, lezalam w lozku i marudzilam, ze mi sie nudzi, wtedy ciotka Henryka glosem pelnym oburzenia pouczyla mnie, ze inteligentny czlowiek nigdy nie nudzi sie we wlasnym towarzystwie, a mnie  to tak bardzo zapadlo w pamiec, ze pozniej przez cale zycie umialam sobie zorganizowac czas sama ze soba, ze nawet do glowy by mi nie przyszlo, ze moglabym sie nudzic. Zawsze umialam znalezc sobie jakies zajecie, jak nie ksiazke, to jakas kreatywna robote, szycie, dzierganie, wycinanki - zawsze czyms zajmowalam czas spedzany we wlasnym towarzystwie.

   Istnieja jednak ludzie, ktorzy nie umieja i nie chca byc sami i snuja sie "po kominach", jak mawiala moja babcia. Na tyle nie umieja zorganizowac sobie czasu, na tyle nie lubia samotnosci, ze w kazdej wolnej chwili uciekaja z domu i leca do kogos, zeby nie byc samemu. Zaden problem, jesli odwiedzaja kogos o podobnych upodobaniach, gorzej, kiedy zaklocaja samotnosc czlowieka, ktory lubi i chce byc sam. Mialam dwie takie osoby w gronie znajomych, wszystko bylo w porzadku, kiedy wyprawialam jakies rodzinne urodziny i spodziewalam sie gosci, wtedy byli mile widziani, znacznie gorzej, kiedy nastepowal wieczor, na ktory cos sobie planowalam, slubny byl w pracy, dzieci juz spaly, ja szykowalam sie do spedzenia wieczoru nad ksiazka, przy ogladaniu filmu czy np. malowaniu, szyciu czy innej kreatywnej robocie, a tu nagle dzwonek, bo osoba X czy Y zaczela sie w domu nudzic. Bywalo, ze nie otwieralam drzwi, ale rzadko, najczesciej zgrzytalam zebami i spedzalam z tym kims wieczor na rozmowach o niczym, a moje plany szly sie bujac.

   Nasz P. niestety nalezy do tej kategorii, ze uwielbia latac po domach i nie byloby w tym nic nagannego, poki sam lata. Jednak kiedy ma w domu corke, zamiast wykorzystywac te trzy dni na zaciesnianie wiezi, na bycie we dwoje, na rozmowy, on kazdego dnia wlecze te dziewczyne do kogos i w ten sposob spedzaja czas. Bo jedni znajomi maja ogrodek, inni psa, inni kotka i w ten sposob organizuje jej pobyt u siebie. Tyle, ze mloda jest coraz starsza i jej zainteresowania sie zmieniaja, nie wystarczaja juz zabawy z cudzym kotkiem. Coz wiec tatus robi? Sprowadza do siebie przyjaciolke corki i zamiast sam sie nia zajac, ma dzieciaka z glowy, bo dziewczyny spedzaja czas ze soba, a on ma wolne. Zdarza sie rowniez, ze zwala sie komus na glowe razem z obiema pannami albo z synem, kiedy ma weekend bez corki. Nawet na wakacje do Polski zabiera te kolezanke corki, zeby nie musiec sam spedzac z nia czasu, bo tam juz nie ma do kogo pojsc. Lubie czlowieka, to nasz prawdziwy przyjaciel, ale tego zachowania nie jestem w stanie ani zrozumiec, ani tym bardziej zaakceptowac. Nie po to bowiem sa ustalone spotkania z dzieckiem, zeby to inni organizowali mu zajecia. 

 

Dzisiaj po poludniu...

    ... mam termin do kardiologa i slaba nadzieje, ze cokolwiek sie wyjasni, ale ide, bo i co mi pozostalo. Ogolnie dobrze nie jest, bo oprocz tych dotychczasowych zadyszek, braku kondycji i permanentnego zmeczenia, odezwaly sie ponownie te, jak je nazywam, bole calego czlowieka. Nie jestem w stanie ich zlokalizowac i czuje, jakby bolaly mnie naraz miesnie, stawy, kosci i skora, barki, rece, biodra, kolana, stopy. Bolu nie da sie opisac ani zlokalizowac, ale nie daje spac, najtrafniejsze jest okreslenie, ze boli wlasnie caly czlowiek. Byl czas, kiedy co wieczor obzeralam sie tabletkami przeciwbolowymi, zeby w ogole moc jakos spac. Pozniej te bole zniknely tak szybko, jak sie pojawily, a ja odetchnelam i naiwnie myslalam, ze nie wroca. Wrocily jednak, a ja rujnuje sobie watrobe obzerajac sie dubeltowa dawka IBU, novalginy czy innego szajsu lub nie biore nic i wtedy mam noc z glowy. Najgorsze, ze nie bardzo wiem, do jakiego lekarza powinnam sie udac, ortopedy, reumatologa, a moze neurologa, a im dluzej sie zastanawiam, tym bardziej mi sie nie chce, bo wiem, jaka droga przez meke mnie czeka, zanim dostane termin do kogokolwiek. 

   W niedziele po poludniu byla u nas corka z chocholami, a ja po raz pierwszy w zyciu modlilam sie, zeby jak najszybciej sobie poszli. Dzieci jak to dzieci, byly zywe, glosne, klocily sie, wciaz cos sobie zabieraly, plakaly, marudzily, a ja odbieralam wszystko ze zdwojona intensywnoscia, bez normalnej cierpliwosci. Do tego zadzwonil P. ze chce wpasc na kawe, na poczekaniu wymyslilam jakas wymowke, bo w glowie mialam, zeby moc jak najszybciej polozyc sie i zeby wreszcie bylo cicho. Jeszcze do niedawna byloby to nie do pomyslenia.

   A teraz jest do pomyslenia i to coraz czesciej. Proces starzenia sie jakos mi nie przeszkadza, zmarszczki nie sa dramatem, ale coraz wieksze ograniczenia juz tak. Przez cale zycie bylam wysportowana, a ostatnio spacery z psami byly moim sportem. Nawet na rowerze przestalam moc jezdzic, bo cos nie halo jest z moim zmyslem rownowagi i zaczelam sie bac po kilku wywrotkach. Na szczescie nigdy nie jezdzilam szybko i nigdy po jezdni, a przed skrzyzowaniami schodzilam i przeprowadzalam rower pieszo. Teraz musze pomyslec o sprzedazy, bo mi tylko miejsce w piwnicy zajmuje, a jezdzic juz na pewno nie bede. Podobnie mam ze wspinaniem sie, dotychczas wystarczalo krzeslo, teraz kupilam mala drabinke, odkad raz zwalilam sie z krzesla, bo zakrecilo mi sie w glowie. I tak ze wszystkim, a mnie nielatwo pogodzic sie z tym, ze coraz bardziej jestem niesprawna, glownie za sprawa kolowacizny w glowie. Patrze czesto na starszych ode mnie ludzi drepczacych przy rolatorze, jezdzacych na wozkach lub lezacych i kompletnie niesamoszielnych i marze, zeby nigdy nie znalezc sie na ich miejscu, byc zalezna od innych, nie moc sobie samej tylka podetrzec czy nie moc sie umyc. 

 

    

Sluchawki

   Dosc dawno temu zamowilam sobie sluchawki bezprzewodowe, ale za to z palakiem (pauonkiem) zachodzacym za ucho, bo te takie bez zamocowania wydawaly mi sie niezbyt bezpieczne, zwazywszy, ze uzywam ich rowniez podczas sprzatania i moglyby mi po prostu wypasc z ucha prosto do wiadra z woda. Sluchaweczki okazaly sie byc nie tylko dobre jakosciowo, ale odkrylam, ze moge ich uzywac nie tylko do sluchania ksiazek czy podcastow, ale praktycznie sluza mi do telefonowania podczas jazdy autem. Auto stare, wiec nie ma zadnego zestawu glosnomowiacego, stad sluchawki bardzo sie przydaja. Przy okazji odkrylam, ze i ja moge telefonowac, a nie tylko odbierac polaczenia przychodzace. W zegarku mam asystenta, ktory reaguje na moj glos, wiec wydaje polecenie "zadzwon do..." i mnie laczy, nie musze uzywac ksiazki telefonicznej w smartfonie. No po prostu sluchawki wpisaly sie stuprocentowo w moje potrzeby. Biore je tez na kazdy spacer z Toyka, uzywam podczas sprzatania czy gotowania, jazdy samochodem, no kiedy tylko sie da.

   Ale, jak to bywa z urzadzeniami elektronicznymi, zwlaszcza tymi uzywanymi czesto, z czasem zaczynaja zawodzic. Ja uzywam glownie lewej sluchawki, prawe ucho mam wolne na dzwieki z zewnatrz, jakies syreny pojazdow uprzywilejowanych czy klaksony. Ta lewa sluchawka od jakiegos czasu nie chciala sie ladowac, trzeba bylo ja docisnac w tym jej pudeleczku do ladowania, poza tym szybko sie rozladowywala i niby moglam uzywac prawej, gdyby nie to, ze od dlugotrwalego mania tej  sluchawki wewnatrz, bolalo mnie ucho, wiec na krotko moglam zastepczo uzywac, ale nie tak dlugo jak tej lewej.

     Postanowilam wiec zamowic nowe sluchawki, cena niewygorowana, wiec bez zalu wywalilabym te stare. Zamowienie poszlo, ja czekam. Ktoregos dnia dostaje od Hermesa maila, ze (no qrde!!!) nie zastali nikogo w domu i mam sobie odebrac przesylke na stacji benzynowej. Po pierwsze u mnie w domu ZAWSZE ktos jest, a szczegolnie, kiedy wiem, ze ma przyjsc przesylka. Poza tym nie bylo adresu, na ktorej stacji benzynowej mam odbierac, a w miescie jest ich kilkanascie, no i wqrw moj byl za klamstwo, ze probowali dostarczyc. Olalam. Ale potem weszlam na strone, gdzie zamawialam, czyli Kaufland, ktory w tym przypadku byl posrednikiem, a tam stoi, ze paczka dostarczona(!!!)

   No to bardzo szybko wyprowadzilam ich z bledu, ze niczego nie dostalam, wiec Kaufland polaczyl mnie ze sprzedawca, ktoremu od razu dalam miedzy oczy, ze kurier klamliwie zameldowal probe dostarczenia, a poza tym ja oplacilam dostawe do domu, a nie gdzie indziej i ze ani mysle latac po miescie i szukac przesylki. Wymienialismy tak miedzy soba maile, sporo tego bylo. Sprzedawca m.in. proponowal, zebym zadzwonila do Hermesa, nawet podrzucil mi numer telefonu, ale pouczylam go, ze nie mam czasu na wielogodzinne rozmowy z botami Hermesa, bo juz kiedys uwiklalam sie w jakies reklamacje i powiedzialam sobie, ze do Hermesa nie zadzwonie NIGDY WIECEJ !!! Zaproponowano mi obnizke ceny o 20%, zebym sobie jednak te paczuszke odebrala. Odmowilam. Usilowali mnie straszyc, ze zanim Hermes im te nieodebrana przesylke odesle, minie 7 dni, a zanim oni przysla ja z powrotem do mnie, nastepnych kilka. Odpisalam, ze mam czas i cierpliwosc. Niczym nie dalam sie skusic, stale pisalam, ze czekam w domu na dostawe i niech nastepnym razem moze wezma innego, uczciwszego kuriera.  

   Tak, moglam te nieszczesna paczuszke sama odebrac, ale zaczelo mnie to bawic i jedynie dla zasady odmawialam dalszej wspolpracy, bo okrutnie nie lubie klamstwa i cwaniakow, ktorym sie nie chce pracowac i dostarczac przesylki pod podany adres.  Caly czas grzecznie, z serdecznymi pozdrowieniami, ale nie ugielam sie ani o milimert, paczka ma byc dostarczona do domu i tyle. W koncu znudzilo mi sie i przystalam na storno i nowe zamowienie. Niestety znow w Kauflandzie, bo  ten konkretny model sluchawek maja tylko tam, przeszukalam Amazony i inne Temu i oczywiscie wybor jest olbrzymi, ale ja chce tylko te. Zamowilam zatem i czekam, czy tym razem kurier okaze sie uczciwy, bo pisac i reklamowac to ja moge w nieskonczonosc.

 

 

Coraz bardziej

   Coraz jesienniej sie robi, po kilku dniach upalow, ktore zdazyly mnie wymeczyc, bo i zdrowym daly sie we znaki, a co dopiero mnie, ktora i tak nadmiernie dyszy i bez goraca. Ale zawzielam sie i nawet w te dni chodzilam z Toya na spacery, tyle ze wylacznie w cieniu, a ten dawala tylko alejka parkowa, a wiec blisko i nieatrakcyjnie dla Toyi, bo tam nie moge jej spuszczac ze smyczy, za duzo rowerow i innych psow. Dlatego zawsze chodzimy tam, gdzie nie ma takiego ruchu, ale tam nie ma drzew, za duzo otwartej przestrzeni, wiec w upaly odpada.

   Na szczescie od poniedzialku temperatury opadly i zrobilo sie normalniej, czyli bezslonecznie i ok. 20-23°C. Ta optymalna dla mnie normalnosc swietnie zbiegla sie z badaniem holterem ekg. Rano w srode zameldowalam sie w centrum sercowo-naczyniowym po odbior urzadzenia. W sumie to male takie i w niczym mi nie przeszkadza, chociaz o prysznicu moglam tylko pomarzyc, musialam sie wycierac myjka jak kot. Bedac przy okazji w poblizu medycyny nuklearnej, wstapilam tam po wyniki, ktore wprawdzie dzien wczesniej chcialam odebrac od rodzinnej, ale niestety zastalam zamkniety gabinet i kartke informacyjna, ze do konca miesiaca maja urlop. Z moja tarczyca jest na szczescie wszystko w porzadku, wiec i ten ewentualny powod zaklocen pracy serca i za wysokiego cisnienia, mozna odhaczyc. 

   Najbardziej upierdliwe w tym holterze jest protokolowanie kazdego kroku w takcie polgodzinnym. Trzeba stale o tym pamietac, bo lekarz bedzie pozniej porownywal ewentualne zaklocenia z tym, co w danej chwili robilam, czy siedzialam, jadlam, spacerowalam z psem, odpoczywalam na lezaco, ogladalam TV, sprzatalam czy w nocy wreszcie spalam, wszystko musi byc notowane od - do. Dlatego w tym dniu  postanowilam tez powspinac sie na jakies schody czy gorki, zeby byl obraz moich zadyszek, braku powietrza i slabosci, moze to pomoze w koncu dojsc do przyczyny tych wszystkich zaklocen i nieprawidlowosci.

   Jak wspomnialam w pierwszym zdaniu tego posta, robi sie juz widocznie coraz jesienniej, choc przeciez lato trwa w pelni i bedzie jeszcze trwac do 23 wrzesnia. Ale niektore drzewa zaczynaja zolknac, polki w sklepach i stragany uginaja sie od jesiennych owocow, na drzewach dojrzewaja orzechy wloskie i laskowe, nawloc pokrywa coraz wieksze obszary, na polach wszedzie leza te wielkie bele slomy lub siana, ale do zniw kukurydzy jeszcze daleko, kolby sa male i niedojrzale. Za to temperatury w nocy i wczesnie rano, zgodnie z przyslowiem, ze od swietej Anki..., zaczynaja sie robic jednocyfrowe i czlowiek coraz czesniej posilkuje sie kubraczkiem, a sa dni, ze wlaczam rano ogrzewanie w aucie, co nie przeszkadza, ze po pracy przelaczam na klimatyzacje, bo jest wewnatrz goraco jak w saunie. Slonce bowiem dobrze daje po karoserii. Ale kiedy jade do pracy na wczesniejsza godzine, slonce swieci mi bezlitosnie w oczy, calkiem poziomo i nawet blenda malo pomaga. Bardzo nie lubie takich porankow, kiedy mnie oslepia, boje sie, ze czegos czy kogos nie zauwaze.

   Ogolnie nie moge narzekac na tegoroczne lato, nie dalo mi sie za bardzo we znaki, bylo kilka dni naprawde upalnych, ale ogolnie do wytrzymania.

 

Bapcia sie uczy

   Bapci na starosc przyszlo uczyc sie obslugi malych chlopczykow, bo bapcia sama miala tylko z dziewczynkami do czynienia i w tym nabrala wielkiej wirtuozerii. Przewijanie, wysadzanie na nocnik albo na memlonie natury, wszystko to bapcia moze robic z zamknietymi oczami i lewa reka, prawa z palcem w nosie. Bapcia bowiem nigdy wczesniej nie miala do czynienia z malymi siusiakami, tylko z... ekhem... normalnymi doroslymi. 

   Kiedy wiec niedawno podczas wizyty corki z chocholami, Junior zapytany, czy nie chce czasem siusiu, potwierdzil, bapcia postanowila go obsluzyc. Trzeba Wam wiedziec, ze Junior, jak wiekszosc dzieci wychowywanych w pampersach, ani myslal rezygnowac z wygod lania w pieluche i mimo, ze za chwile skonczy cztery lata, nie chcial na nocnik. Inna rzecz, ze corka pracuje i nie bardzo ma czas wysadzac go i pilnowac. No ale jakims cudem tego lata Junior zaczal byc dorosly i zalatwia sie do kibelka, wprawdzie trzeba go troche jeszcze pilnowac i pytac, czy chce siusiu, bo sam zapomina, ale jak donosi jego mama, nie zdarzylo mu sie zmoczyc majtek. Jak wiec wspomnialam, Junior byl u nas i trzeba go bylo przytrzymac na "doroslym" kibelku, bo u siebie ma nie tylko stoleczek, na ktorym wspina sie na kibelek, ale corka ma taka deske klozetowa z dwiema klapami, jedna z normalnym otworem dla doroslych, druga z mniejszym dla dzieci, na ktorej Junior czuje sie pewnie, bo nie grozi mu, ze sedes go polknie i wyrzuci dopiero w morzu. U nas trzeba go podsadzic i trzymac, ale nie tylko za raczki, i dobrze, ze corka mnie w pore ostrzegla, zanim zasikal cala lazienke. Bo siusiaki malych mezczyzn maja te dziwna wlasciwosc, ze jesli sie ich nie przygnie troche do dolu, to udaja sikawke strazacka.

   Juz raz zostalam osikana przez Juniora, kiedy  pojechalam do corki pomagac przy nowo narodzonej Zosce. Lezal sobie na komodzie do przewijania, a bapcia nieswiadoma mozliwosci takiego malego siurka, wyciagnela pieluche spod tylka i zaczela wyciagac z szuflady nowa. W tzw. miedzyczasie Juniorowi zachcialo sie siusiu, wiec pieknym lukiem polecialo to siusiu prosto na bapcie. Moja krew! Dlaczego?

   Bardzo wiele lat temu, kiedy to ja przyszlam na swiat, opowiadano mi, ze mialam problemy z dwójeczka, wiec rodzice i dziadkowie kombinowali, jak mnie do tego przymusic. Lezalam na stole, na jakims kocyku, a dokola mnie zebrala sie rodzina, w tym moj dziadek w swoim galowym mundurze, bo wlasnie mial wychodzic na jakies uroczystosci. Pochylil sie nade mna, a mnie puscily wtedy zwieraczki. No coz, dziadek nie byl zachwycony, mundur musial oddac do czyszczenia, a na uroczystosc musial pojsc w zwyklym mundurze. Wiele lat pozniej Junior zemscil sie za krzywde prapradziadka.

 

Niech mi kto powie...

    ... ze cos nie jest na rzeczy z tym trzynastym dniem miesiaca. Ja tam w przesady i gusla nie wierze, ale to, co mnie ostatnio spotkalo, kaze sie zastanowic. To byla sroda, mialam tego dnia wolne. Rano opublikowal sie nowy post na blogu, a na ogol pierwsza komentujaca jest Teresa, bo kiedy my jeszcze smacznie spimy, u niej jest popoludnie (10 godzin do przodu). Tego dnia jednak nie bylo komentarza, nie bylo tez maila z jakimkolwiek wyjasnieniem, no wiec zdazylam sie zaniepokoic. Potem mail nadszedl, zacytuje tu go w calosci, brzmial nastepujaco:

     Nie

     Regards

     Teresa

Mnie z tych nerf jezyki sie pomieszaly i to "Nie" odczytalam po niemiecku, a znaczy to "Nigdy", jakos nie pomyslalam, ze niby dlaczego Teresa mialaby pisac do mnie po niemiecku, ale tresc wydala mi sie jakas grozna, ze juz nigdy, pozdrowienia, Teresa. Naprawde myslalam, ze cos sie stalo, zaczelam pisac kolejne maile, a okazalo sie, ze to "Nie" mialo byc poczatkiem zdania, ze Teresa nie ma internetu, ale zaraz po tym mail sam sie wyslal. Dwie nastepne linijki wpisuja sie automatycznie. No, jedno zmartwienie z glowy.  Troche popisalysmy, posmialysmy sie i w koncu ja zameldowalam, ze ide z Toyka na spacer, wiec do pozniej. 

    Poszlam z nia tak rano, bo zapowiadali upaly, a kiedy wychodzilam z domu, bylo tylko 17°C, wiec zdecydowalam sie na dluzszy spacer na dawno niewidziane centrum logistyczne. To trasa tak na ok. 7000 krokow, wiec powinnam spokojnie sobie z nia poradzic. Tyle tylko, ze te 17°C byly w cieniu, a centrum logistyczne nie dysponuje drzewami, wiec troche bylo mi goraco na tej patelni. Toyka latala sobie tu i tam, wskakiwala na bele siana, ogolnie byla bardzo szczesliwa, ze jest ze mna na dluzszym spacerze.

 

    Stamtad jest kawal drogi do przejscia pod torami ICE, zeby zaraz potem dostac sie do cudnie zacienionej alei parkowej, ktora to mialysmy wracac do domu. Dochodzimy do tunelu pod torami kolejowymi, ja chce zapiac Toye, patrze, a ta nie ma obrozy! No zglupialam, jakim cudem mogla sie z niej wypiac, a przede wszystkim GDZIE??? Stanelam i naprawde plakac mi sie chcialo, bo bylam juz troche zmeczona tym sloncem. Zaczelam rozmyslac, co z tym fantem zrobic, pies drapal sama obroze, ale tam mialam numerek podatkowy i nie wiedzialam, czy wydadza mi duplikat, a te przywieszki trzeba miec ze soba, znaczy na psie. Rada nierada zrobilam w tyl zwrot i powloklam sie z powrotem droga, ktora przyszlysmy, szukajac obrozy po poboczach. I tak pod znakiem zapytania stalo, czy ja w ogole znajde, bo przeciez ja ide droga, a Toya lata wszedzie. Na moja korzysc dzialalo, ze ta ogromna laka byla wykoszona do zera, w wysokiej trawie nie szukalabym nawet. Pamietalam jednak, ze podczas wskakiwania na bele siana, Toya obroze miala, wiec ostatecznie szukanie odbywaloby sie tylko do tamtego punktu, nie musialabym pokonywac calej trasy. I rzeczywiscie tam wlasnie znalazlam obroze, ktora prawdopodobnie rozpiela sie podczas zeskoku z beli. A ja, zamiast 7, zrobilam ponad 10 tysiecy krokow. Kiedy po raz drugi doszlam do parkowej alejki, tym razem porzadnie z psem na smyczy, musialam odsiedziec troche na lawce, bo jednym ciagiem bym do domu nie doszla, sponiewieralo mnie straszliwie to szukanie obrozy na otwartym terenie pod palacym sloncem, Toya zreszta tez padla zaraz po powrocie do domu.

   Sami powiedzcie, przypadek? Nie sadze. 13-ty sierpnia!

 

   Ale zeby nie bylo, ze tylko 13-ty jest dla mnie pechowy, to dzien pozniej mialam odebrac chocholy z przedszkola, bo corka byla sluzbowo w Hanowerze. A tego dnia ostrzegano, zeby raczej siedziec w domu, bo temperatura dojdzie do 35°, ale w cieniu, bo takie wartosci sie podaje. W sloncu wiec bylo dobrze ponad 40°, ledwie szlam, pocac sie jak zajezdzona chabeta krotko przed zejsciem przez teczowy most.  Przedszkole bylo nieklimatyzowane, wiec zanim zebralam to towarzystwo, pozbieralam ich rzeczy, odczekalam az Zoska skonczy podwieczorek, lalo mi sie spod wlosow na twarz i juz myslalam, ze tam oddam ducha. Jednak najgorsze dopiero czailo sie za rogiem. Chocholy musialam poganiac, bo co bylo dla mnie korzystne z ich bardzo wolnym chodem w normalnych temperaturach, to w ten skwar stawalo sie nie do wytrzymania, poganialam towarzystwo, ale niewiele to wnosilo. W znacznej odleglosci od przedszkola Junior sie obcial, ze idzie w kapciach, a sandalki zostaly. Nie chcialam sie wyrazac przy dzieciach, ale w mysli rzucilam soczysta lacina, zrobilam w tyl zwrot i wrocilismy do przedszkola zmieniac buty. Kiedy juz ostatecznie wracalismy do domu, zadzwonila corka z propozycja dla mnie, zebym wybrala sie z dziecmi na plac zabaw. Ja tylko grzecznie spytalam, czy ona sie z glupim na lby pozamieniala, juz abstrahujac od mojego stanu przedagonalnego, to przeciez na placach zabaw te rozne urzadzenia sa czesciowo z metalu i chocholy moglyby sie poparzyc, zanim dostalyby udaru.  

 

 

 

 

Olaboga!!!

  Jak chyba zauwazyliscie, dosc dawno nie pisalam nic o polityce, od czasow szpitalnych odcielam sie i poddalam wdupiemaniu tego, co dzieje sie na swiecie, w Niemczech i w Polsce. Nie uchronilam sie od wiadomosci, ze Polacy wybrali sobie fajnego prezydenta, ktory to w poprzednim przedpalacowym zyciu paral sie sutenerstwem, kibolskimi ustawkami i boksowaniem. To ostatnie prowadzi do zaklocen funkcjonowania mozgu, ale co tam, jaki elektorat, taki prezydent, taki prezeslaw i politycy. Moze , a nawet na pewno wszystko skonczy sie polexitem, zreszta nie tylko Polska, Wegry czy Slowacja maja dosc tyranii Urszuli, ktora kiedy pojechala do USA, to jedynie po to, zeby zrobic laske Trumpowi i wyczyscic mu buty, wbrew dobru panstw unii, z wielka szkoda dla wszystkich. Lekki ruch antymigracyjny zauwaza sie we Wloszech, Danii, Holandii czy Irlandii. Ale ja wlasciwie nie o tym chcialam dzisiaj pisac. Powrocilam bowiem do sluchania na jutubie politycznych podkastow i ostatnio uslyszalam cos tak niezwyklego, ze musze sie z Wami podzielic.

 

   Pierwszy przypadek. Pewien mezczyzna ze szkoly policyjnej, pijany i w bojowym nastroju, wraz z dwoma towarzyszacymi mu uczniami tej samej szkoly, pobil na ulicy czarnoskorego mezczyzne z Nigerii, idacego w towarzystwie swojego 11-letniego syna. Pobiciu towarzyszyly malo dyplomatyczne okreslenia ofiary, w Niemczech prawnie zakazane, podobno w USA tez, takie na litere N.  A przeciez sztandarowym haslem niemieckiej policji jest "Policja - twoj przyjaciel i pomocnik", co z cala odpowiedzialnoscia potwierdzam, bo przez cale zycie tutaj nie spotkalam niegrzecznego i nieprzyjaznego policjanta. Czyzby w szkole policyjnej w Niemczech nagle zaczeli ich uczyc rasizmu? Przypadek mial miejsce w Berlinie w bialy dzien na Alexanderplatz, a ofiara po pobiciu trafila do szpitala. Jego syn przezyl szok. 

   Drugi przypadek. Kilku policjantow, tym razem federalnych (u nas pelnia role ochrony granic) na lotnisku we Frankfurcie nad Menem dorabialo sobie dzialalnoscia w branzy narkotykowej. U kogos stwierdzono podejrzany bagaz, moze pies kogos wskazal nosem, kilku dzielnych strozow prawa wkraczalo, paczuszke zabieralo i przekazywalo dalej dilerom, zamiast protokolowac, a potem spalic. Albo zamykali oczy na jakis wiekszy przemyt, nie kontrolowali znanych im osob. 

   Trzeci przypadek.  Pewna policjantka z Kolonii zostala oskarzona o szpiegowska dzialalnosc na rzecz Turcji. 

   Co do czorta dzieje sie z niemiecka policja? Rozwiazaniem tej zagadki niech beda dodatkowe dane. W pierwszym przypadku wszyscy trzej uczniowie szkoly policyjnej w Niemczech byli pochodzenia tureckiego, no co za niespodzianka!!! W drugim przypadku to mieszkancy Hesji, podane byly miejscowosci ich zamieszkania i... imiona: Ahmed, Hakan i Mohamed, no nigdy bym sie nie spodziewala. Nie musze chyba dodawac, ze w trzecim przypadku chodzilo o Niemke pochodzenia tureckiego, nie wpadlabym na ten szatanski pomysl. No WOW! 

  

Trzy pelne wory

 W zeszla sobote dopadla mnie nagla pracowitosc, wzielam sie za to, za co bralam sie przez kilka ostatnich lat, a dojrzalam do tej roboty chyba tylko dlatego, ze przestaly mi sie domykac segregatory, a dokumenty miescic w tych plastikowych dynksach (nie wiem, jak one nazywaja sie po polsku, oswieccie mnie). Troche tez zmotywowala mnie Stara Jedza, dzieki ♥

 Zapowiadali bardzo upalny dzien, wiec rano polecialam z Toyka na spacer, zanim zrobi sie za goraco. Wprawdzie rozpierala mnie energia po udanym snuciu sie po placach zabaw z dziecmi, ale troche sie przecenilam. Zamiast chodzic po plaskiej parkowej alejce, wlazlam pietro wyzej na dzika sciezke, zeby Toya mogla sie wybiegac, ale z glowy mi wylecialo, ze tam teren nierowny i sa niewielkie wprawdzie, ale dla mnie jak Mount Everest, pagorki. Wspinalam sie zatem z ledwoscia, zialam, dyszalam i umieralam, ale dalam rade. Jak juz w drodze powrotnej zeszlam na plaska alejke, to musialam na dluzej przysiasc na lawce, zeby dojsc do siebie i moc dojsc do domu. Nawet nie wiecie, jaka duma mnie rozpierala za te marne 6 tysiecy  krokow i te dwa pagorki. A potem mialam w planie snucie sie po domu od jednego wentylatora do drugiego. Wpadlam zatem na pomysl wykorzystania dnia na cos innego. Zasiadlam w kuchni pod kojacym wiaterkiem kuchennego wentylatora, na drugim krzesle ustawilam niszczarke i zabralam sie do segregowania i niszczenia papierzysk. Czego tam nie bylo! Bylo wszystko z ostatnich 35 lat w Niemczech i duzo jeszcze z Polski. Byly np. ubezpieczenia, ktorych juz dawno nie mamy, bo ze wszystkim przenieslismy sie do ubezpieczalni naszego P.  Byly rachunki za meble, ktore kupowalismy do tego mieszkania, a mieszkamy tu juz ponad 16 lat. Byly "paski" (tutaj formatu A4) wyplat slubnego, a jest on na emeryturze blisko 20 lat. Byly papiery mojego pierwszego telefonu komorkowego, byly dokumenty adwokacko-sadowe z naszej walki o antene satelitarna na balkonie przeciw naszej spoldzielni, ktora pozwalala na anteny Arabom i Turkom, a nam usilowala zabronic. Byly papiery i dokumenty, o ktorych dawno zdazylam zapomniec, ze je w ogole mialam. Pojemnik, do ktorego niszczarka wypluwala paskowane dokumenty, zapelnial sie w szybkim tempie, jego zawartosc przekladalam do ponad 100-litrowych workow plastikowych, one tez dosc szybko sie napelnialy. Oj, zeszlo mi sporo czasu, bo jednak musialam sprawdzac, co niszcze, zeby czasem nie przepuscic przez niszczarke czegos waznego. Musialam uwazac na zszywki, zeby nie zniszczyc nimi urzadzenia, a i tak zatkalo sie cos ze cztery razy i musialam peseta wydlubywac kawalki papieru, ktore je blokowaly. Pare razy chcialam przerwac, bo mnie ta robota zaczela nuzyc, ale pomyslalam, ze jesli odloze to w polowie, to pewnie albo wroce do tego przykrego obowiazku za nastepne kilkanascie lat, albo zostawie to dzieciom, bo moge nie dozyc. Zacisnelam wiec zeby i dalej zapamietale niszczylam. 

 W koncu zapelnilam po czubek trzy wory, posprzatalam kuchnie i z widoczna ulga zasiadlam sobie przed lapkiem. Na to wpada do kuchni slubny i zaczyna sie wydzierac, gdzie jest jego ksiazeczka wojskowa. Pytam zatem, po kiego diabla mu ta ksiazeczka, czyzby wybieral sie w kamasze, moze na front ukrainski czy cus, a ten calkiem powaznie, ze jak mu zniszczylam ksiazeczke wojskowa, to pozaluje. Ja tej ksiazeczki na oczy nie widzialam, pewnie jest w jego segregatorze razem z innymi dokumentami i ksiazeczkami przywiezionymi z Polski. Nawet gdyby mi wpadla w rece, z pewnoscia bym jej nie zniszczyla, zreszta nie przeszlaby w tej swojej plociennej oprawie przez niszczarke. A ten jakby hyzia dostal na punkcie swojej ksiazeczki wojskowej, ktora od dnia postawienia stopy w Niemczech nie byla mu nigdy potrzebna. No ale w wieku 82 lat nagle sobie przypomnial, a ja bylam winna, ze nie mogl jej odnalezc, bo nagle za nia zatesknil. 

 No to jestem jeden krok dalej w porzadkowaniu przedsmiertnym zycia.

 

 

Nachalne czworonozne bachory!

 Sa nachalne i niedobre, ale jak tu nie wybaczac tym bachorom? Przygotowuje sobie kolacje, mama juz jadla, bo woli wczesniej, slubnego nie ma, on i tak jada pozniej. Mialam takie jakby buleczki, ktore trzeba przed spozyciem podpiec w piekarniku albo wrzucic do tostera. Mnie wygodniej jest z tosterem. Podgrzalo sie, wyskoczylo, ale bylo na tyle gorace, ze pozostawilam na chwile do wystygniecia, zeby maslo nie topilo sie na tej bulce. Obok naszykowane byly listki salaty i dwa plasterki poledwicy. Juz nie pomne, dlaczego opuscilam na chwile kuchnie, polazlam gdzies po cos, akurat zeby wykorzystac czas na stygniecie. Wracam ci ja, a tam owszem, bulki, salata, ale poledwicy brak. Obok siedzi Krulova i sie oblizuje, szybko sobie poradzila ze sporymi plastrami wedliny, a niby ma taki malenki pyszczek, ze potrzebuje maciupkich kawaleczkow jedzenia, tu dala rade w sekunde. Popatrzylam na jej chude cialko, bo trzeba Wam wiedziec, ze w ostatnim czasie mocno schudla, i powiedzialam "a niech ci bedzie". Mialam krzyczec, machnac scierka, zeby sfrunela ze stolu? Ile jej zycia zostalo? Niech jej idzie ta poledwica na zdrowie, ona uwielbia szynke i poledwice. 

 Ktoregos dnia upieklam ciasto, tak jakos spontanicznie zachcialo mi sie niedlugo przed planowanym wyjsciem z domu. Ciasto bylo jeszcze cieple, wiec nie moglam go zakryc, a wyjsc musialam. Jednak znajac zakusy moich futer i ich mozliwosci wskakiwania na blaty kuchenne, i nie mam tu na mysli wylacznie kotow, bo Toya tez swietnie sobie radzi ze skakaniem po blatach roboczych i wyzeraniem wszystkiego, co tam stoi, to wynioslam ciasto do ostygniecia do pokoju mamy, tam przynajmniej nie wlaza te lakome psotniki. 

 Znow usilowalam wstawic zdjecia tych lobuziakow, ale blogger ode mnie nie przyjmuje, nie mam bladego pojecia dlaczego.

 

 Nie bedzie Wam dane obejrzec rowniez zdjec chocholow, z ktorymi bylam na spacerze, podczas gdy ich mama zajeta byla sprzataniem u nas, no bo po co mialyby sie platac pod nogami w mieszkaniu, kiedy pogoda byla w sam raz do szalenstw na placach zabaw. Zwiedzilismy trzy, bo kazdy z nich ma inne atrakcje, a dzieciaki chca oczywiscie zaliczyc wszystkie. Jeszcze niedawno musialam asekurowac Juniora na sciance wspinaczkowej do zjezdzalni (na ponizszym filmie), teraz on sam wskakuje jak mala malpeczka, tymczasem Zoska, wpatrzona w niego i probujaca nasladowac wszystko, co duzy brat robi i mowi, wspina sie prawie sama, ja tylko ja asekuruje. Filmy, w przeciwienstwie do zdjec, jakos dzialaja:

 

  Wlóczac sie od placu do placu, a potem wracajac przez park do domu, zrobilismy ponad 5 tysiecy krokow, ale ani przez chwile nie mialam zadyszki, nie musialam przystawac czy posiadywac na lawkach. Inna rzecz, ze chocholy chodza bardzo wolno, Zoska przystaje i pochyla sie nad kazdym kwiatkiem czy kamyczkiem, Junior tez kombinuje i uczy sie otaczajacego swiata, wiec i ja moglam sobie z nimi snuc sie powolutku i za bardzo nie zmeczyc. 

 

  Termin na holtera ekg dostalam bez zadnych znajomosci na 20 sierpnia, ale kiedy wspomnialam o terminie do kardiologa celem zaopiniowania wynikow, uslyszalam o lutym przyszlego roku. Oczywiscie zameldowalam sie u Michasia, ktory pracuje w szpitalu, poprosilam go o zalatwienie terminu po 20 sierpnia i juz pierwszego dnia po jego urlopie dostalam od niego zdjecie swistka, na ktorym zapisano mnie do mojego konkretnego kardiologa na 27 sierpnia, na godzine 14.00. Juz zaopatrzylam sie dla mojego swietego Michasia od kardiologii, w odpowiednio wypasiona butelke z zawartoscia i torbe prezentowa. Oraz obiecalam mu, ze go ozloce, w ramki oprawie i sobie na scianie powiesze. Trzeba bowiem pielegnowac takie znajomosci, bo czlowiek coraz starszy, coraz chorszy i kto wie, czego jeszcze bede potrzebowala, zeby dostac sie do jakiegos lekarza.

 

 

Ehhh...

 Toczy sie to moje zycie do przodu, ale zeby tak jego jakosc zechciala sie poprawiac, to nie. Cisnienie robi, co mu sie w danej chwili wymysli, po kilku pomiarach bliskich normalnosci nagle wyskakuje do gory jak diabel z pudelka. Po tabletkach systoliczne spada, za to diastoliczne sobie podskoczy, jakby usiadlo na pinezce. A puls to juz w ogole zachowuje sie, jakby go z wariatkowa na przepustke wypuscili, w przewadze jest bardzo za niski i oscyluje w okolicach 40, ale czasem cos mu odbije i walnie 80-tka. Od czasu do czasu jego wynik pokazuje sie w trojkaciku, a to znak niechybny, ze podryguje sobie arytmicznie. 

 Ja jednak postanowilam za wszelka cene wracac do zdrowia i do pracy, bo w domu wali mi naglowe z nadmiaru zlych emocji, slubny powoli, ale systematycznie wpedza mnie do grobu, nie majac o tym pojecia, a ja zastanawiam sie, jak dlugo jeszcze to wytrzymam, zwazywszy, ze jego stan bedzie sie tylko pogarszal. Zbyt zdrowy jest fizycznie, a psychicznie jeszcze nie osiagnal poziomu, ktory uprawnialby go do pobytu w domu opieki. Bo ja sie nie pisze na opieke, dosc mam problemow z wlasnym zdrowiem, dosc stresu w zyciu. Nie nadaje sie do takiej roboty. Mozecie mnie linczowac i zarzucac, ze jestem zla zona, ja juz niewiele do niego czuje, za bardzo zalazl mi za skore w ostatnich latach, jeszcze zanim zachorowal. 

 Tak wiec chcialabym wrocic do pracy, ale nie jestem pewna swoich sil, bo z tym kiepsko. Na spacerach sapie jak lokomotywa, musze czesto przystawac, zeby oddech sie uspokoil, okrutnie sie poce przy tym, no nie jest dobrze. 

 W zeszlym tygodniu dziadek i jego corka zaprosili mnie na ciacho i herbatke (kawy nie pije, od przyjecia do szpitala, okrutnie mi sie chce napic, ale sie bojam, ze mi cisnienie podniesie. I nie, nie moge pic kawy bezkofeinowej, bo mamy jeden automat i za kazdym razem, kiedy przyszlaby mi ochota na kawe, musialabym oprozniac zasobnik z kawy normalnej, uzyc go z bezkofeinowa, a potem odwrocic proces).   Chetnie przyjelam zaproszenie, bo naprawde lubie dziadka, Marit tez chyba sie obciela, ze chciala naduzyc mojej pomocy, bo byla cala w podziekach za pomoc przy organizacji przeprowadzki, nie mogla wyjsc z podziwu, zreszta nawet panowie z firmy przeprowadzkowej chwalili nas, jak dobrze przygotowalysmy logistycznie cala przeprowadzke, znaczy ja przygotowalam, ale oni o tym nie wiedzieli. Mam naprawde ogromne doswiadczenie, bo tyle przeprowadzek mam za soba, naszych i naszych dzieci, ze moglabym pisac podreczniki "Jak bezstresowo i bezpiecznie organizowac przeprowadzki". Dziadek zachwycony mieszkaniem, bedzie sie musial troche od nowa uczyc, gdzie co ma, ale to drobiazg, trzeba jeszcze poprosic lokalnego nadzorce budynku, to taki czlowiek od wszystkiego, rowniez od malych reperacji, zeby powiercil dziury, zawiesil szafki w lazience, obraz i lustro w przedpokoju. Normalnie robi to firma przeprowadzkowa i czesciowo wszystkie rzeczy mamy porozwieszane, ale czesc scian jest z kartongipsu i wymaga innych dybli, a tych firma nie miala. 

 Marit zalatwila ojcu 10-dniowa opieke, tyle ze nie w Getyndze, ale nie ma dramy, zawiezie go tam, a wnuczka potem odbierze i odwiezie do sanatorium. Tak wiec ponownie spotkamy sie dopiero za jakies 5 tygodni. Mam klucz od jego mieszkania, wiec w razie potrzeby tez moge jakos pomóc, ale przynajmniej nie jestem zobowiazana latac tam codziennie.

 No i tak to sie plecie, troche bez nadziei na poprawe, ale czy mam inne wyjscie? Musze na razie zyc, na ile pozwalaja mi okolicznosci.

 

Znow mi podnioslo cisnienie

 No sami powiedzcie, jak na tym swiecie mozna pozostac spokojnym, wyluzowanym i zdrowym. Przez ponad 35 lat, jakie tu przebywam, moim dostawca pradu jest niejaki E.ON, na poczatku swojej drogi dalam im pozwolenie na pobieranie naleznych oplat z mojego konta i przestalam sie tym interesowac, bo dzialalo jaki w szwajcarskim zegarku. Bo ja nie jestem jak moja mama, ktora co miesiac wypelniala formularze na czynsz, na prund i co tam jeszcze, musiala z tym latac do punktu pobierania oplat, za kazdy przekaz platniczy musiala uiszczac jakies drobne oplaty i nie chciala dac zlecenia na pobierania, bo ja okradna i juz, a jak sama zaplaci, to przynajmniej ma kontrole, oglad, wglad i przeglad. Ja tam sie juz tak przyzwyczailam do tej wygody, ze nie wyobrazam sobie placenia co miesiac osobno, za leniwa jestem i zbyt roztrzepana, moglabym zapomniec czy cus.

 Tym bardziej mnie zaszokowalo pismo od E.ON, ze wisze im ponad 650 euro i mam to natentychmiast zaplacic. Owszem, zdarzalo sie niektorym, ze w ktoryms roku pobor pradu byl jakos drastycznie wyzszy (stare i nie oszczedne domowe urzadzenia, pralki, lodowki czy zamrazarki albo inna hodowla marihuany), tak miala moja byla sasiadka, ktora wstawila sobie do piwnicy stara wielka zamrazarke i cwaniara myslala, ze jak w Polsce ciagnie prad z klatki schodowej na koszt innych lokatorow, ale w Niemczech jest inaczej, kazda piwnica podpieta jest do licznika mieszkania, wiec w efekcie wylaczyli jej prad, bo nie byla w stanie zaplacic tej naglej doplaty po rozliczeniu danego roku.  U nas nie wchodzilo cos takiego w gre, wiec zadzwonilam do nich i okazalo sie, ze to oni przez caly ubiegly rok nie odciagali mi co miesiac z konta. Tylko co z tego, ze byla to ich wina, skoro tak czy siak musze zaplacic i to wszystko naraz. Nawet przejrzalam wyciagi z konta i rzeczywiscie, tu moja wina, ze nie zauwazylam, ale po trzydziestu kilku latach bezawaryjnego dzialania nawet do glowy by mi nie przyszlo sprawdzac, czy biora. Tyle mam wydrukow z konta, tyle na nim ruchu, wydatkow, przychodow, ze pewnie nawet gdybym sprawdzala, to tez bym nie zauwazyla. Moglabym co prawda poprosic o rozlozenie na raty, ale nie chce sie juz z tym paprac. Jeszcze raz dalam zlecenie na pobieranie z konta, ale musze to teraz rzeczywiscie przez jakis czas kontrolowac, zeby znow nie obudzic sie z reka w nocniku i rachunkiem na kilkaset euro.

 

Bedac na scyntygrafii, wstapilam przy okazji do tego centrum  sercowo-naczyniowego znajdujacego sie w tym samym kompleksie co szpital, nuklearna, operacyjny zacmy ocznej, chirurgow, gastro- i kolonoskopii, zeby zrobic termin na ekg-holtera. Pytam przy okazji o termin do tego lekarza, u ktorego ostatnio bylam, a recepcjonistka na to: LUTY przyszlego roku. Trzeba bedzie znowu poprosic syna bylej sasiadki o wyswiadczenie mi grzecznosci i zorganizowanie terminu do kardiologa.

 

Smutno

 Czesto ogladam sobie programy HGTV (Haus & Garden), lubie udzielajacych sie tam architektow, ogrodnikow, maklerow od nieruchomosci. Sposrod tych ostatnich polubilam szczegolnie jednego, Macka Mindaka, arcyprzystojny gostek, kompetentny do bolu, ale wyluzowany, dowcipny, po prostu fajny. I nagle dowiaduje sie, ze ten chlopak, w wieku mojej sredniej corki, nie zyje. Zabil sie na motocyklu, niestety z wlasnej winy. Jakos nie moge przestac o tym myslec, nie wyobrazam sobie, przez co musza przechodzic jego rodzice, rodzenstwo, zona i dziecko (dzieci?). Mial 38 lat.

 

 Mamy lato stulecia, tak zreszta wieszczyli ci, co maja siano zamiast mozgu, ktorzy nie pokonczyli zadnych szkol, ale umieja agresywnie wrzeszczec i tym sposobem dostaja sie do polityki. Nazywaja sie ekologami, a najlepszym przykladem jest ta szwedzka Gretynka. Pisalam juz, ze co roku na wiosne jest to samo, kasandryczne przepowiednie, ze czeka nas apokalipsa, bedzie upalnie, sucho, tragicznie. Po czym nastepuja lata pelne deszczu, z temperaturami daleko ponizej sredniej lipca czy sierpnia. No nie zgadza sie nic z tym, o czym straszyli ci durnie. Ale od czego nachalna propaganda. Niedawno w glownych wiadomosciach rezimowej telewizji ARD (taki program pierwszy TVP) jakas znaffczyni opowiadala, ze lipiec byl za cieply i za suchy, przy czym nie wspomniala juz, ze srednia temperatura lipca w tym roku wynosila 18,4°C, a opady byly praktycznie codziennie. 

 

 Troche zaczynam sie czuc jak za dawnych czasow, slusznie zreszta minionych, w Polsce, gdzie wszystko zalatwialo sie po znajomosciach. Zobaczcie, gdyby nie syn bylej sasiadki, do wrzesnia nie mialabym terminu do kardiologa. Gdyby nie moja rodzinna, ktora zlecila przeswietlenie na cito, mialabym je dopiero 12 sierpnia. Teraz znow zadzialaly znajomosci w innym przypadku. Dawno temu, bardzo dawno, mialam cos nie tak z tarczyca, lekka niedoczynnosc. Kilkukrotnie bylam na scyntygrafii, w koncu lekarz orzekl, ze jestem zdrowa i przestalam brac leki. Przestalam niestety rowniez sie kontrolowac, ale czulam sie dobrze, a zreszta znacie moj negatywny stosunek so lekarzy, nie chodzilam, olalam. Ale podczas wywiadu z anestezjolozka (piekna Azjatka) przed operacja, ona wspomniala, ze na te skoki cisnienia moga miec wplyw zaklocenia w tarczycy, a kiedy uslyszala, ze ja juz kiedys mialam z tym klopoty, mocno sie zdziwila, ze zaden lekarz jeszcze nie wyslal mnie na badanie tego organu. Przy zdejmowaniu szwow powiedzialam o tym rodzinnej, wypisala skierowanie i zaczelam sobie dzwonic, zeby zrobic termin w medycynie nuklearnej. Zrobilam, ale dopiero na 9 stycznia, a do tego czasu moglabym juz pare razy zejsc, gdyby sie okazalo, ze to rzeczywiscie to. Poszlam wiec raz jeszcze do rodzinnej i poprosilam, zeby oni mi ten termin zalatwili. I co powiecie? Termin byl juz nastepnego dnia, czyli wczoraj. Naprawde bez znajomosci i grzecznosci roznych znajomych osob mozna zejsc z tego swiata, nie doczekawszy sie wizyty u lekarza.

 Na usg i scyntygrafii lekarz  nie widzial niczego niepokojacego, zadnych powiekszen, jedynie guzek na lewym placie, ale zapewnil mnie, ze to nic groznego, ale na komplet wynikow musze poczekac jakis tydzien, bo dodatkowo pobral mi krew i wyniki przesle do rodzinnej, tam mam pytac.

 

 

Powoli do przodu

 Kulam sie powolutku w strone normalnosci, latwo nie jest, choc cisnienie sie poprawilo. Jednak do mania go pod kontrola jest jeszcze daleko. Na przyklad w sobote poszlam na pierwszy od czasow niepamietnych spacer. Zdawalam sobie sprawe, ze jestem stara, slaba, z zakloceniami cisnienia i po szpitalu, wiec dreptalam wolno i ostroznie. Mialam zamiar pojsc dalej, ale poczulam zmeczenie, wiec skrecilam z alejki parkowej w pierwsza droge do domu i na tej drodze zaczelo mi sie krecic w glowie i byc niedobrze. No i sie wystraszylam, stanelam, oparlam o jakis garaz, bo nie bylo gdzie usiasc i czekalam, az mi przejdzie. Zreszta gdyby nie przeszlo, to usiadlabym pod tym garazem na chodniku. To mi uzmyslowilo, jak slaba jestem i ze te 3000 krokow to maksimum, jakie moge z siebie teraz wykrzesac.

 W niedziele cisnienie podniosla mi osoba, po jakiej bym sie tego nie spodziewala, mianowicie corka dziadka. W tym domu opieki, dokad dziadek trafil po szpitalu na krotkotrwala opieke, trzeba niestety doplacac prywatnie i to niemalo, 50 euro za jeden dzien. Corka wziela te koszty na siebie, ale tez spieszyla sie zabrac stamtad dziadka jak najszybciej. Zrozumiale. Wziela urlop i przez tydzien bedzie z nim w jego nowym mieszkaniu. Chwalebne. Jednak nie liczyla sie z tym, ze stopien niepelnosprawnosci dziadka nie uprawnia do wizyt opiekunki dwa razy dziennie. Moja mama ma taki sam, a opiekunka przychodzi tylko trzy razy w tygodniu. W firmie powiedzieli, ze oczywiscie moga przysylac kogos dwa razy dziennie, ale za wszystko ponad norme musi sam dziadek placic, bo mu nie przysluguje taka czesta opieka. Jego corka wiec wymyslila sobie, zebym ja przychodzila popoludniami pomagac dziadkowi w czasie miedzy koncem jej urlopu a poczatkiem jego sanatorium, czyli 11 dni. 

 Pomijam juz fakt, ze widziala jeszcze przed szpitalem, ze slabo z moim oddychaniem, wie tez o problemach obecnych, poza tym dojazd do dziadka zajmuje mi pol godziny, co z powrotem daje godzine, ze pracuje, ze mam pod opieka wlasnych chorych, zwierzeta i wnuki, to dodatkowo jej corka, a dziadka wnuczka mieszka tu na miejscu. Dziadek faszeruje ja pieniedzmi, prezentami, wiec moglaby sie wysilic i zaopiekowac nim, a nawet do niego wprowadzic na te kilka dni, zwlaszcza ze ma wakacje i teraz nie studiuje. A ta prosi mnie o pomoc? Dosc sie napomagalam podczas pakowania, sortowania i przeprowadzki. Moze bym sie zastanowila, gdyby dziadek byl tu sam jak palec, bez rodziny na  miejscu, ale w takich okolicznosciach uwazam, ze probowala mnie wykorzystac. Oczywiscie odmowilam. 

 

Przecieka cz. 4

  Przybylam wiec do domu, przywiozla mnie corka, potem pojechala zrobic dla nas zakupy, a mnie powoli cisnienie roslo. Ze szpitala poprosilam mame, zeby przekazala slubnemu, ze ma zmienic posciel. Zmienil. Na gruba flanelowa zimowa, pod ktora z pewnoscia bym sie ugotowala i juz oczami wyobrazni widzialam siebie zmieniajaca jego bezmyslnosc, ale na szczescie corka mnie wyreczyla i zmienila powloki na lekkie letnie bawelniane. Mamy niewiele miejsca w domu, wiec woda stoi dla wszystkich futer w jednej misce, one swietnie sobie z tym radza, ja za to codziennie nalewam swieza wode, bez wzgledu na jej ilosc w misce. Tym razem miska byla nie tylko pusta, ale zgola sucha, wiec nie wiem, od jak dawna zwierzeta nie dostawaly nic do picia. I tu przypomnialy mi sie Wasze pocieszenia "przeciez sobie poradza", tak, oni sobie poradzili, gorzej z zostawionymi pod ich opieka zwierzetami. I tak cud, ze podlali kwiaty, tylko trzy byly do wyrzucenia.

 A mnie powoli cisnienie doszlo do 236, ja chramole taki "spokoj" w domu i powolne dochodzenie do zdrowia, od razu musialam wziac sie do roboty, poprac posciel, bo slubny nie umie obslugiwac nowej pralki, a ze potem gdzies polazl, sama znioslam wanienke do suszarni. I nie krytykujcie mnie, zanim bym sie doprosila, to wole sama. Tak jest ze wszystkim, nie mam sily sobie juz jezora strzepic. Ale nie tylko przestraszylam sie pomiarow, rowniez wyobrazilam sobie, jak mi peka zylka w glowie i jak staje sie sparalizowana roslina po wylewie. Szybko zadzwonilam do rodzinnej, bo pojsc tam nie bylam w stanie, opowiedzialam, co sie dzieje i poprosilam o przepisanie czegos na dorazne zbijanie cisnienia. Przy okazji lekarka zarzadzila zwiekszenie dawki leku, ktory przyjmuje i przepisala krople, ktore odebral slubny.

 Z niewyslowiona ulga udalam sie pod prysznic po tygodniu "kociego wycierania" myjka. Lubie czysta posciel i czysta mnie, spalo sie dobrze, ale niestety przed snem znow musialam ratowac sie kropelkami, rano we wtorek bylo jakciemoge, ale juz w poludnie od nowa skok i krople, ale pozniej z dnia na dzien troszeczke lepiej, choc do normalnosci jeszcze daleko. I oszczedzcie sobie porad, ze powinnam pojsc do lekarza, przeciez dopiero co wypuscili mnie ze szpitala, a tydzien wczesniej bylam u kardiologa, zas 6 lat wczesniej torturowano mnie w klinice uniwersyteckiej i nie znaleziono powodu skokow mojego cisnienia i pulsu. Przeciez ja jestem zdrowa, bo urzadzenia tak mnie zdiagnozowaly, pewnie udaje. Zreszta mam dostac holtera, wiec pozniej pewnie bedzie jakas konsultacja z kardiologiem. Zapisuje te moje pomiary, niech sam je pozniej ocenia.

 Do rodzinnej musze pojsc w poniedzialek czyli jutro, na zdjecie szwow, wiec jej wspomne, ale nie obiecuje sobie za duzo.

 Moje corki mnie pozytywnie zaskoczyly, wziely na siebie obowiazek sprzatania u nas, jakos to maja miedzy siebie podzielic, a ja mam sie o nic nie martwic. No zobaczymy, mam nadzieje, ze nie beda sprzatac jak ich ojciec, ktoremu wystarcza srodek, a w zakamarkach i katach pozostaje kurz, ale glosno sie chwali, ze posprzatal i jemu zajmuje to 15 minut, podczas gdy mnie godzine. 

 Jeszcze jedno. Sale sprzatal nam  migrant, ale nie wiem skad, w kazdym razie mial wyglad "poludniowca", jak ma zwyczaj okreslac ich policja, nie chcac podawac narodowosci. Mogl to byc Arab, ale rownie dobrze z poludnia Europy, niewazne. Byl dosc mroczny, wprawdzie pozdrawial przy wejsciu, ale robil swoje z ponura mina. W poniedzialek rano zaczepilam go i podziekowalam za utrzymywanie sali w czystosci. Rozjasnil sie, usmiechnal od ucha do ucha i dziekowal lamana niemczyzna. Chyba malo kto docenia jego prace i glosno dziekuje. To samo zreszta zrobilam u pielegniarek i lekarzy, ale pewnie im pacjenci dziekuja czesciej. Zobaczcie, mozna jako migrant pracowac? Mozna! Podjac jakakolwiek prace na poczatku, bez wzgledu na wyksztalcenie, uczyc sie jezyka, robic kursy, asymilowac sie, zycie i kariera stoja dla nich otworem. Ale niestety wiekszosc wybiera zasilek i droge przestepstw. Duzo ich w sluzbie zdrowia. Kiedy bylam u dziadka w szpitalu, pielegniarz tez byl jakis "poludniowy", jest tez wielu lekarzy o wygladzie "poludniowca", najczesciej Persow, ale nie tylko. Mame przyjmowala w ubieglym roku kobieta w chustce, sporo ich w naszych szpitalach i przychodniach.

 

Dalszego ciagu nie bedzie. To wszystko.

 

 

 

Przecieka cz. 3

  W nocy z piatku na sobote zaczela sie kolejna jazda, dostalam biegunki i wymiotowalam jak zawodowy pijak. Nie chcialam wzywac pielegniarki, bo uznalam, ze jakos sama sobie poradze, ale ta swieta kobieta miala chyba jakis szosty zmysl i choc widziec i slyszec nie mogla, bo sala zlokalizowana byla w znacznej odleglosci od jej pokoju, to przyszla i dosc dlugo dotrzymywala mi towarzystwa i ratowala lekami. A moze po prostu robila nocny obchod.

 W sobote mial dyzur moj chirurg i kiedy wyczytal, co wyprawialam, kategorycznie zakazal wyjscia. A mnie dolegliwosci przeszly, pozniej jeszcze raz zajrzal do mnie, zeby zobaczyc, jak jest i powiedzial, ze w niedziele wyjde.

 Tymczasem w niedziele rano, podczas rutynowego obchodu pielegniarskiego (temperatura, cisnienie, zastrzyki przeciwzakrzepowe itp) moje cisnienie polecialo do sufitu, wczesniej tego nie bylo w poprzednie dni. Dostalam pastylke i za jakis czas byla kontrola, ani drgnelo, wiec dali mi jakies krople na zbicie cisnienia. Kiedy na obchodzie lekarskim moj chirurg zobaczyl, co sie dzieje, zabronil wyjscia, a bylam juz spakowana. Przez caly dzien latali do mnie mierzyc, przez caly dzien dostawalam leki na zbicie cisnienia, ale to wszystko niespecjalnie pomagalo. Nie mogli dac sobie ze mna rady, a ja wlasciwie tylko lezalam, bo przy takim cisnieniu czulam sie okropnie. Przemily pielegniarz (zauwazylam, ze przybylo w szpitalach meskich pielegniarzy) zaczal mierzyc mi cisnienie innymi przyrzadami, nawet wyciagnal gdzies z zakamarkow ten taki starszej generacji na pompke, ktory uzywa sie ze stetoskopem. Ja na sam koniec zmierzylam cisnienie zegarkiem. W sumie byly dwa elektryczne, ten na pompke i moj zegarek. Jego trzy wskazywaly co prawda rozniace sie wyniki, ale ta roznica byla o ok. 20 mmHg, za to moj zegarek wskazywal calkiem normalne cisnienie (roznica ok. 60). Pozniej zaczelam sie tak zastanawiac, czy moze ja juz wczesniej mialam podwyzszone cisnienie, ale mierzac zegarkiem, mialam falszywy i uspokajajacy obraz normalnego cisnienia. Teraz juz wywleklam z szafy normalny cisnieniomierz i mierze tylko tym. Gorzej, kiedy cos mi sie stanie poza domem i bede miala do dyspozycji jedynie ten zegarek. Mam troche zalu do lekarzy, choc z drugiej strony rozumiem, ze nie beda mnie trzymac na chirurgii z za wysokim cisnieniem, zbili je doraznie, polecili skontaktowac sie z rodzinna i w koncu zwolnili.

 Moje dziewczyny dzwonily czesto, z mama tez mialam kontakt telefoniczny, slubny po raz pierwszy i ostatni zadzwonil w niedziele i mam wrazenie, ze na skutek uwagi ktorejs z corek. Nie wybral sie mnie odwiedzic. Nie powiem, zabolalo. Tyle ze kij ma dwa konce, a karma lubi wracac, bede pamietala.

 

Ciag dalszy nastapi juz jutro. Zapraszam!

 

Przecieka cz. 2

  W czwartek zaczela sie jazda, nie moglam sie z bolu ruszyc, bolalo mnie nawet oddychanie. I nie, nie bolal mnie brzuch, ani wewnatrz, ani jego dziurawe powloki, bolal mnie prawy bark i watroba, to jest miejsce, gdzie powinna sie znajdowac. Lezec moglam jedynie na lewym boku i tylko lezec, bo jakiekolwiek ruchy wywolywaly bol nie do wytrzymania. W barku. Wytlumaczono mi, ze podczas operacji wtloczono mi do jamy brzusznej powietrze, zeby miec latwiejszy dostep do miejsca operacji. To powietrze mialo ze mnie wyjsc z czasem przewidzianymi do tego otworami, gebowym w postaci bekania i przeciwpoloznym w postaci wiatrow, jak arystokracja miala zwyczaj okreslac zwykle baki. U mnie natomiast znalazlo sobie jakis kanal i polazlo do gory, moszczac sie wygodnie w barku, bo stamtad nie mialo mozliwosci wyjscia. Cislo to powietrze na wszystko mozliwe, stad ten bol. Lekarz zalecil mi chodzenie (he he he), bo to mialo spowodowac przemieszczanie sie powietrza i jego uchodzenie. Tyle tylko, ze ja nawet usiasc nie moglam, choc wstawac musialam chocby do toalety. Ale dostalam jakies srodki przeciwbolowe i jakos dawalam rade, nawet robilam dodatkowe kilka krokow po pokoju. Niewiele moglam chodzic, bo kiedy bylam w pionie, krecilo mi sie w glowie i mialam potezne nudnosci.

 Jednak moj stan zaniepokoil personel na tyle, ze zarzadzili przetransportowac mnie do sasiedniego budynku, gdzie byl gabinet mojego chirurga, celem zrobienia usg i przeswietlenia. Posadzili mnie na wozek inwalidzki, owineli kocykiem, jako ze jeszcze bylam ubrana w to giezlo operacyjne. Zrobili wszystkie badania, ale czas, jaki spedzilam w pozycji pionowej, dal o sobie znac. Wymiotowalam (w kocyk niestety), jakby jutra mialo nie byc, a ze nie mialam czym, to meczylo mnie to znacznie bardziej niz normalnie. Po powrocie przebrali mnie, dali nowy kocyk i zostawili w spokoju.

 W piatek mialam wyjsc, ale dalej nie moglam sie ruszyc z bolu, pompowali mnie srodkami przeciwbolowymi, ktore niewiele dawaly, zas lewy bok mialam totalnie zdretwialy, bo nie moglam lezec w zadnej innej pozycji. Tak tkwilam przez ponad dwa dni, wiec i z tego powodu czulam sie polamana.

 Moja wspolpacjentka natomiast dostala jakiegos krwotoku i szybko ja zabrali na operacje ratujaca zycie i do poniedzialku trzymali na OIOMie. Spotkalysmy sie ponownie na kilka chwil w dniu mojego wypisu, kiedy nic jej juz nie zagrazalo. Byla zdziwiona, ze jeszcze tam jestem. Ja zas mialam caly pokoj tylko dla siebie.

 

Ciag dalszy jutro. Zapraszam